ΤΑΝΙΤ

Η Τανίτ είναι εννέα ετών. Είναι από την Τενερίφη, στα Κανάρια Νησιά. Η μητέρα της είναι μεταφράστρια· ο πατέρας της είναι κάπου που δεν βλέπουμε. Έχουν έρθει στην Καλκούτα για μερικές εβδομάδες — αρκετές για να συμπέσει με το Ντούργκα Πούτζα, τη γιορτή στην οποία η πόλη μετατρέπεται σε σκηνή για την άφιξη, τη λατρεία και τον αποχαιρετισμό της θεάς.

Η Τανίτ δεν γνωρίζει ακόμη σε τι μπαίνει. Ο ήχος, το φως, η ζέστη, ο ρυθμός των τυμπάνων ντακ — τίποτα από αυτά δεν είναι σε κανένα βιβλίο που έχει μαζέψει η μητέρα της. Το πρώτο βράδυ μπαίνει στο εργαστήριο ενός γλύπτη όπου τελειώνουν τα είδωλα, και εκεί μια γυναίκα που δεν έχει ξανασυναντήσει αρχίζει να της λέει μια ιστορία.

Μέσα από τα μάτια της Τανίτ, το κοινό συναντά το Ντέβι Μαχάτμια όπως εκείνη: για πρώτη φορά, σε ένα μέρος που δεν κατανοεί ακόμη, αφηγημένο από μια άγνωστη που γνωρίζει.

Είναι η γέφυρα ανάμεσα στους δύο κόσμους που η ταινία κρατά ανοιχτούς — τον καθημερινό και τον μυθολογικό — και είναι ο λόγος για τον οποίο και οι δύο μπορούν να ειπωθούν σε οποιονδήποτε, οπουδήποτε.